Tajlandia to kraj w Południowo - Wschodniej Azji, leżący na Półwyspie Indochińskim i Półwyspie Malajskim. Na terytorium Tajlandii przeważają niziny i równiny, jest trochę pagórkowatych wzniesień, zaś na północnym zachodzie znajdują się stosunkowo młode pasma górskie (najwyższy szczyt Tajlandii - Doi Inthanon - 2595 m). Południe to nizinne, poszarpane wybrzeża z licznymi ostańcami krasowymi. Jest to bardzo malownicza część kraju, którą upodobali sobie nurkowie i wspinacze skałkowi. Do Tajlandii należy także kilkaset wysp, także koralowych, które przyciągają turystów z całego świata. Królestwo to jest krajem najczęściej odwiedzanym ze wszystkich państw Azji Południowo - Wschodniej ze względu na niesamowitą mieszankę kultury, zapierających dech w piersiach widoków zarówno nad, jak i pod wodą, a także wyrafinowanej kuchni. Corocznie przyjeżdża tu około 6 mln turystów, przyciąganych, poza wcześniej wzmiankowanymi atrakcjami, także licznymi dzielnicami rozrywki.
W Tajlandii panuje klimat monsunowy z wyraźnymi trzema porami roku - deszczową (czerwiec - październik), chłodną (listopad - luty) i gorącą (marzec - maj). Najlepiej odwiedzać Tajlandię podczas pory chłodnej, bowiem temperatury są wtedy przyjemne (28 - 34° C w dzień i ok. 25° C w nocy), a wilgotność waha się między 66 a 82%.
Pełna nazwa: Królestwo Tajlandii
Stolica: Bangkok (8 mln mieszkańców)
Powierzchnia: 517 tys. km2
Populacja: 62 mln mieszkańców
Ludność: 75% Tajowie, 11% Chińczycy, 3.5% Malajowie, Khmerzy, mniejszości Mon, Phuan i Karen
Język urzędowy: tajski
Jednostka monetarna: baht
Religia: 95% buddyści, 4% muzułmanie, 1% inni
Zagrożenia zdrowotne: malaria, denga, żółtaczka, wścieklizna, choroby przewodu pokarmowego (biegunka)
Strefa czasowa: GMT+7 (+6 godzin w stosunku do Polski)
Elektryczność: 220V, 50Hz
System miar i wag: metryczny
Ustrój polityczny: monarchia konstytucyjna
Głowa państwa: król Bhumibol Adulyadej (Rama IX)
Na czele rządu: premier Thaksin Shinawatra
Jedzenie: kuchnia tajska jest słynna na cały świat. Różnorodność potraw jest wręcz onieśmielająca. Większość ludzi kojarzy tę kuchnię z bardzo ostrymi przyprawami, jednak nie wszystkie potrawy są takie. W kuchni tajskiej stosowane jest bardzo dużo świeżych ziół, które nadają jedzeniu bardzo charakterystycznego smaku. Potrawy różnią się w zależności od regionu, jednak nie można pomylić ich z żadnymi innymi w kuchniach azjatyckich. Tajowie nie jedzą dużo mięsa, a jeśli już, to jest ono drobno posiekane i wymieszane z warzywami, orzeszkami, ryżem lub makaronem. W menu jest wiele potraw wegetariańskich, bardzo aromatycznych zup na bazie mleka kokosowego, a także dań z ryb i owoców morza. Desery są bardzo słodkie i w wielu przypadkach nie do zjedzenia przez Europejczyków ze względu na bardzo charakterystyczny smak i zawiesistą konsystencję.
Potrawy podczas tajskiego posiłku nie następują po sobie - wszystko stawiane jest na stół od razu, co pozwala na mieszanie dań i uzyskiwanie niepowtarzalnych połączeń. Czas posiłku to czas spotkań ze znajomymi, sąsiadami, rodziną, dlatego nierzadko np. kolacje trwają dobrych kilka godzin.
Historia
Początek historii Tajlandii wiąże się z migracją Tajów z pd.-zach. Chin, którzy w X-XII w. opanowali dorzecze Menamu, wyparli lub zasymilowali żyjących tu Khmerów, ulegając jednocześnie wpływom ich kultury i wyznawanego przez nich buddyzmu. W XII w powstało państwo Sukhotai, zaś w 1350 roku w Ayutthai została założona stolica. Królestwo to obejmowało prawie całe terytorium obecnej Tajlandii i znaczną cześć dzisiejszej Kambodży. Okres rozkwitu trwał do końca XV w., zaś w XVI w. nastąpiło jego osłabienie spowodowane konfliktami wewnętrznymi i wojnami z Birmą. W XVIII w. Birmańczycy zdobyli Ayutthaię. Jeden z dygnitarzy pokonanego królestwa przeciwstawił się najeźdźcy i wyparł go z południowej Tajlandii, ogłaszając się królem (Rama I) i zakładając stolicę w Bangkoku. Państwo wzmacniało się, ale próby rozszerzenia granic zostały zahamowane przez rosnące wpływy Wielkiej Brytanii i Francji. W połowie XIX w. po podpisaniu nierównoprawnych traktatów z Wielka Brytanią, Francją i USA, a następnie z innymi europejskimi państwami kolonialnymi, Tajlandia stała się państwem półkolonialnym, chociaż formalnie zachowała niepodległość. Utraciła także zwierzchnictwo nad Kambodżą i Laosem, które przejęła Francja, zaś w 1909 roku oddała cześć terytoriów pod panowanie Wielkiej Brytanii. Królowie Rama IV i Rama V prowadzili modernizację kraju, jednak przy zachowaniu władzy absolutnej. To spowodowało zamach stanu, przeprowadzony w 1932 roku przez polityków i członków armii. Przywódca zamachu, Pibul Songgram, przekształcił Tajlandię w monarchię konstytucyjną. W 1938 roku władzę objęło wojsko, a Pibul Songgram został premierem. Podczas II Wojny Światowej Tajlandia zawarła pakt o nieagresji z Japonią i wypowiedziała wojnę Wielkiej Brytanii i USA. W 1944 r. Pibul Songgram został odsunięty od władzy. Po wojnie doprowadzono do ugody z Francją i Wielka Brytanią, do władzy powróciło wojsko i Songgram znowu został premierem. Nawiązał on ścisłą współpracę z USA. Tajlandia wspomagała oddziały amerykańskie podczas wojny w Wietnamie. Po wycofaniu się Amerykanów z Wietnamu nastąpiły w Tajlandii zamieszki i w 1973 roku wojsko było zmuszone oddać władzę. Po kilkuletnich perturbacjach w 1978 roku udało się uchwalić konstytucję zezwalającą na działalność polityczną.
W 1989 roku Tajlandia unormowała stosunki z Wietnamem, zaś w rok później zawarła porozumienie z Kambodżą w sprawie powrotu uchodźców przebywających na terenie Tajlandii. W 1991 roku została uchwalona obecna konstytucja Tajlandii, a w 1992 roku w wyborach zwyciężyły partie opozycyjne. Próba narzucenia premiera spoza Gromadzenia Narodowego doprowadziła do krwawych zamieszek, w wyniku których wprowadzono poprawkę do konstytucji. Do 1997 roku upadało po sobie kilka rządów, aż w końcu Zgromadzenie Narodowe uchwaliło nową konstytucję, która sprzyjała demokratyzacji życia politycznego. W 1997 roku Tajlandię, podobnie jak inne państwa z grupy tzw. Tygrysów Azjatyckich, ogarnął kryzys gospodarczy. Nastąpiła znaczna dewaluacja bahta, która błyskawicznie odbiła się na ekonomii. W sierpniu 1997 roku do akcji wkroczył Międzynarodowy Fundusz Walutowy z narzędziami mającymi zahamować kryzys, co udało się, choć nie bez strat, na początku 1998 roku. Od tego momentu gospodarka Tajlandii rozpoczęła powolną odbudowę.
Wzrost gospodarczy Tajlandii zależy obecnie od umiejętności zachowania stabilności w życiu politycznym. Turystyka jest aktualnie najważniejszym sektorem tajskiej gospodarki, chociaż ucierpiała podczas epidemii ptasiej grypy w 2003 roku, a pod koniec 2004 r. z powodu tragedii wywołanej tsunami.