Norwegia to kraj wikingów, legend, mitów, podań o Trollach żyjących na dalekiej północy, zorzy polarnej, fiordów, lodowców, dzikiej przyrody...
Surowe piękno natury w tym kraju zachwyci każdego wytrawnego turystę, nie tylko "polarników", gdyż w lecie możemy spodziewać się tam wyjątkowo długich i ciepłych dni. Ta "Kraina Niezachodzącego Słońca" oferuje mnóstwo atrakcji: ładne miasteczka, ciche wioski rybackie, zaczarowane lasy, piękne jeziora, dzikie góry, średniowieczne drewniane kościoły, okręty wikingów, a także, o czym należy pamiętać, doskonale rozwiniętą infrastrukturę turystyczną, przez co podróżowanie po tym kraju jest niezwykle łatwe i przyjemne. Norwegowie nie są może zbyt wylewni, ale chętnie służą pomocą, gdy tylko zajdzie taka potrzeba. Nie tak łatwo się z nimi zaprzyjaźnić, ale za to zawsze można na nich liczyć.
Będąc w Norwegii warto odwiedzić Oslo, które stanowi przykład doskonałego połączenia tradycji i nowoczesności, malownicze wiejskie tereny, wakacyjne miejscowości o pięknych plażach, dramatyczne fiordy oraz oddalone od cywilizacji dzikie zakątki, gdzie łatwiej o spotkanie z łosiem niż z innym turystą.
Finnmark, czyli północna część Norwegii to przede wszystkim góry, płaskowyże i fiordy. Lasów, w naszym rozumieniu tego słowa, właściwie nie ma, a jeśli już występują, to na wybrzeżu i na nizinach. Przeważają karłowate drzewa iglaste przypominające kosodrzewinę. Poza tym dość często występują brzozy, również karłowate. Jednak Finnmark to przede wszystkim ogromne przestrzenie. Można wędrować przez kilka dni i przez cały ten czas nikogo nie spotkać; ma się wtedy niesamowite poczucie pustki i dziczy wokoło. Minusem tego typu wędrówek są komary, miliony komarów - jeśli tylko udamy się w jakieś odludne miejsce, natychmiast nas dopadną. Komary znikają tylko w dwóch przypadkach: kiedy jest za zimno (ok. 20C) lub kiedy leje deszcz. A pada dosyć często i mocno - jadąc do Norwegii nie należy zapominać o solidnej kurtce przeciwdeszczowej. Zdarzają się także zimne porywiste wiatry.
Na północ od Koła Podbiegunowego zaludnienie jest już zupełnie znikome, bezkresnej linii horyzontu prawie nic nie zakłóca, a temperatury potrafią być naprawdę niskie (nawet -300C). Występują tam lasy borealne oraz dzikie skaliste przylądki. Łatwo także o spotkanie z reniferem. Podróżnicy kochający przygodę powinni zapuścić się jeszcze dalej - do archipelagu Svalbard, gdzie będą mogli stanąć oko w oko z fokami, morsami oraz niedźwiedziami polarnymi beztrosko wygrzewającymi się na krach.
Pełna nazwa kraju: Królestwo Norwegii
Stolica: Oslo
Powierzchnia: 387 958 km²
Populacja: około 4,5 miliona mieszkańców
Ludność: Norwegowie (ok. 97%); mniejszość lapońska i fińska, niewielka liczba Szwedów i Duńczyków
Języki: norweski; nieliczne mniejszości fińsko- i lapońskojęzyczne
Jednostka monetarna: 1 korona norweska = 100 öre
Religia: luteranie (86,3%)
Zagrożenia zdrowotne: żadne szczepienia ochronne nie są wymagane
Strefa czasowa: czas środkowo-europejski - CET (jak w Polsce)
Elektryczność: napięcie 220-240 V i częstotliwość 50 Hz
System miar i wag: system metryczny
Ustrój polityczny: monarchia konstytucyjna
Klimat: klimat Norwegii jest niezwykle zróżnicowany, a zarazem zaskakująco łagodny, co wynika z położenia geograficznego tego kraju oraz oddziaływania Prądu Zatokowego (Golfsztromu). Prąd ten sprawia, że na wybrzeżu utrzymują się temperatury zbliżone do polskich. Wewnątrz kraju, a zwłaszcza w górach, klimat jest znacznie surowszy. Najcieplejszym okresem są miesiące czerwiec-sierpień (20-25°C), najzimniej zaś jest w styczniu i lutym (-7-15°C). Latem w Norwegii dzień jest bardzo długi - na północ od koła podbiegunowego słońce w ogóle nie zachodzi. Zimą zachodzi proces odwrotny i na Przylądku Północnym noc trwa aż 72 doby! Fascynującym zjawiskiem jest zorza polarna - na nocnym niebie pojawiają się różnorodne formy, zwykle w kształcie łuków lub zasłon. Ich kolor i natężenie ulegają szybkim zmianom, więc przed oczami zauroczonych widzów rozgrywa się fascynujący spektakl...
Jedzenie: nic dziwnego, że kuchnia kraju o tak długiej linii brzegowej jak Norwegia zdominowana została przez ryby. Podawane są we wszystkich możliwych postaciach: jako zupa rybna, wędzone, solone i marynowane. Najsłynniejszym daniem rybnym jest Lutefisk - specjalnie przygotowana suszona ryba podawana z puree z groszku, młodymi ziemniakami, bekonem, musztardą i serem kozim. Również amatorzy dań mięsnych nie powinni narzekać: specjalnością Norwegii są pieczone żeberka świńskie i jagnięce; można także skosztować tak egzotycznych specjałów jak głowa owcza serwowana w całości z oczami, uszami i innymi przybytkami. Posiłki często zagryza się chrupiącym płaskim chlebem, który jest bardzo smaczny.
Do picia podaje się zwyczajowo piwo. Mocniejsze trunki obejmują akevitt - norweski alkohol z ziemniaków. Na deser warto dać się skusić na placek z owocami oraz dobrą kawę.
Historia
Pierwsi osadnicy dotarli do Norwegii już 10.000 lat temu. Ci zbieracze i myśliwi z czasem nauczyli się uprawiać ziemię, hodować zwierzęta oraz wyrabiać narzędzia i ozdoby z brązu. Potem nastała epoka żelaza (przyjmuje się, że trwała do około 1000 r.n.e.) i nastąpiło znaczne ożywienie kontaktów z innymi ziemiami.
Lata 800-1000 r.n.e. przeszły do historii jako epoka wikingów. Była to barwna karta w dziejach Norwegii, o której chyba wszyscy słyszeli - szybkie jak błyskawica okręty, na których wikingowie dokonywali najazdów terenów leżących, m.in. w granicach dzisiejszej Anglii, Irlandii i Francji, niezwykle utalentowani żeglarze wyruszający na podbój mórz i nowych lądów (Leiv Eiriksson, wiking z Grenlandii, był prawdopodobnie pierwszym Europejczykiem, który wylądował w Ameryce Północnej, 500 lat wcześniej niż Kolumb!), zdolni rzemieślnicy i handlarze. Również w tym okresie pojawiły się pierwsze zapisy runiczne.
Od około 1030 r. Norwegia była zjednoczonym królestwem. W XIII wieku kraj ten rozszerzył swoje wpływy, m.in. na Islandię i Grenlandię. Około 1350 r. plaga Czarnej Śmierci doprowadziła do zagłady połowy populacji Norwegii.
Od 1380 r. do 1814 r. Norwegia pozostawała w unii z Duńczykami i postrzegano ją jako część Danii. Niemniej jednak udało jej się zachować swoją tożsamość narodową, czego ukoronowaniem było proklamowanie konstytucji w 1814 r., zaraz po wygaśnięciu unii. W tym samym roku zawarto nową unię, tym razem ze Szwecją, która obowiązywała aż do 1905 r., kiedy to Norwegowie wybrali księcia Carla z Danii na swojego króla. Przyjął imię Haakonena VII i stał się pierwszym od 525 lat królem niepodległej Norwegii.
Pod koniec lat 1960. na Morzu Norweskim odkryto duże złoża ropy naftowej i gazu, co wywarło ogromny wpływ na rozwój gospodarki norweskiej i przyczyniło się do znacznego wzrostu zamożności kraju w latach 1970. Lewicowe rządy przez dwie dekady hołdowały zasadom centralnego planowania - wprowadzono odgórną kontrolę gospodarki, bogaty pakiet świadczeń socjalnych oraz edukację finansowaną przez państwo. Ustrój ten żartobliwie nazywano "najbardziej egalitarną socjaldemokracją w Europie Zachodniej". Jakby nie było, Norwegia stała się niezaprzeczalnie jednym z zamożniejszych państw świata.
Obecnie kraj ten jest członkiem EFTA, ONZ i NATO. Natomiast w stosunku do Unii Europejskiej Norwegia wykazuje tendencje zdecydowanie separatystyczne - woli zachować dużą suwerenność oraz własną politykę wewnętrzną w wielu kwestiach gospodarczych. Poza tym, jest krajem pacyfistycznym i promującym pokojowe negocjacje jako metodę rozwiązywania konfliktów pomiędzy narodami. Co roku 10. grudnia w Oslo przyznawana jest Pokojowa Nagroda Nobla.