Mikronezja
Mimo iż kraj ten jest ściśle związany ze Stanami Zjednoczonymi (głównie w dziedzinie ekonomii), nie zaadoptował jego kultury. Mieszkańcy Mikronezji są bardzo związani ze swoimi tradycjami - nadal płacą kamiennymi pieniędzmi (Yap), mężczyźni noszą odwieczne stroje, kobiety ubierają się jedynie w trzcinowe spódnice. Mikronezyjczycy są dumni ze swojej przeszłości, a szczególnie z tego, że przemierzali wody Pacyfiku na długo przed tym, gdy Kolumb rozpoczął poszukiwanie Nowego Świata. Wyspy Mikronezji są miejscem na tyle odległym, iż corocznie odwiedza je niewielu turystów. To sprawia, że nadal są rajem dla płetwonurków, szczególnie tych, których interesuje historia II Wojny Światowej i bitwy, które rozegrały się na Pacyfiku. Najbardziej znanym z tego typu atrakcji miejscem, a zarazem jednym z najpiękniejszych miejsc nurkowych na świecie, jest atol Chuuk (Truk).
Mikronezja jest kierunkiem całorocznym, ze średnimi temperaturami oscylującymi w okolicach 27°C. Podwyższona wilgotność powietrza może dać się we znaki podróżującym w głębi lądu - ci, którzy spędzają czas na wybrzeżu, nie są na nią narażeni. Przyjemny klimat powoduje wiejąca od morza bryza.
W Mikronezji dolary amerykańskie są walutą powszechnie akceptowaną. Karty kredytowe popularne jedynie w większych ośrodkach - lepiej zabrać ze sobą gotówkę.
Napiwki w wysokości 10 - 15% obowiązują w rejonach masowo odwiedzanych przez Amerykanów. W pozostałych miejscach nie są czymś wyczekiwanym. Ceny stałe, nie należy spodziewać się spektakularnych sukcesów przy targowaniu (wyjątkiem targi z warzywami i owocami).
Pełna nazwa kraju: Sfederowane Stany Mikronezji
Powierzchnia: 274 km2
Populacja: 114 000
Stolica: Palikir (na Wyspie Pohnpei)
Ludność: Mikronezyjczycy, Polinezyjczycy, ekspaci
Języki: angielski, chuukijski, pohnpejski, yapejski, kosraeński
Religia: katolicy 50%, protestanci 47%
Jednostka monetarna: dolar USA
Zagrożenia zdrowotne: turyści narażeni są głównie na poparzenia słoneczne, infekcje grzybicze i biegunki.
Ustrój polityczny: rząd konstytucyjny z wolnym stowarzyszeniem z USA
Głowa państwa: prezydent Joseph J. Urusemal
Czas: GMT + 10 godzin: Yap i Chuuk (9 godzin różnicy w stosunku do czasu polskiego); GMT + 11 godzin: Pohnpei i Kosrae (10 godzin różnicy w stosunku do czasu polskiego).
Elektryczność: 110/120 V, 60 Hz
System miar i wag: imperialny
Jedzenie: mimo iż Mikronezja rozrzucona jest na dużym obszarze, jedzenie we wszystkich jej państewkach jest bardzo podobne. Wszędzie można znaleźć hamburgery, frytki, pieczone kurczaki i steki, a także potrawy z kuchni japońskiej - sushi, sashimi, teriyaki, czy ramen. śniadania są typowo amerykańskie i europejskie - tosty, jajecznica z szynką lub bekonem, dżem. Na Guam, Saipan i Palau jedzenie jest zdecydowanie bardziej urozmaicone - można tu znaleźć restauracje serwujące dania kuchni meksykańskiej, koreańskiej, chińskiej, tajskiej. Nauru zostało zdominowane przez kuchnię chińską. Na całe szczęście, na wyspach bez problemu można dostać świeże ryby i inne owoce morza, a grillowany tuńczyk to jeden z najtańszych posiłków. Nie ma na większości z wysp nie ma jednak urokliwych barów, kafeterii, czy restauracyjek. Miejscowe jadalnie odbiegają zdecydowanie od europejskich standardów.
Mikronezja jest kierunkiem całorocznym, ze średnimi temperaturami oscylującymi w okolicach 27ºC. Podwyższona wilgotność powietrza może dać się we znaki podróżującym w głębi lądu - ci, którzy spędzają czas na wybrzeżu, nie są na nią narażeni. Przyjemny klimat powoduje wiejąca od morza bryza.
W Mikronezji dolary amerykańskie są walutą powszechnie akceptowaną. Karty kredytowe popularne jedynie w większych ośrodkach - lepiej zabrać ze sobą gotówkę.
Napiwki w wysokości 10 - 15% obowiązują w rejonach masowo odwiedzanych przez Amerykanów. W pozostałych miejscach nie są czymś wyczekiwanym. Ceny stałe, nie należy spodziewać się spektakularnych sukcesów przy targowaniu (wyjątkiem targi z warzywami i owocami).
Historia
Według najpopularniejszej teorii, pierwszymi osadnikami byli przybysze z Filipin i Indonezji, którzy dotarli na Yap w canoe między 4000 a 2000 rokiem p.n.e. O wiele później na Yap, Chuuk, Kosrae i Pohnpei dotarli podróżnicy z Melanezji. Co ciekawe, żadne z plemion zamieszkujących Mikronezję nie ma żadnych legend czy opowieści przedstawiających ich życie przed dotarciem na ten archipelag. Pierwotni Mikronezyjczycy nie znali metalu i obrabiali głównie kamień. Byli doskonałymi nawigatorami mieli bogatą historię, przekazywaną ustnie z pokolenia na pokolenie, która została bezpowrotnie stracona w wyniku inwazji Europejczyków.
W 1521 roku Ferdynand Magellan dotarł do Mikronezji na trasie swojej wyprawy dookoła świata i w kolejnych latach wyspy były przystankiem dla ekspedycji na Wyspy Korzenne. Z uwagi na absolutną odmienność od warunków panujących w Europie, Mikronezja początkowo nie cieszyła się specjalnym zainteresowaniem. W XIX w. na wyspy zaczęli docierać wielorybnicy, wielokrotnie brutalnie mordujący tubylców - ci jednak nie pozostawali im dłużni. Wielorybnicy przynieśli ze sobą także choroby weneryczne, grypę i ospę. Podczas tego okresu populacja Kosrae spadła z 6000 do 300. Po wielorybnikach nadeszli misjonarze protestanccy, którzy wprowadzili zachodnie ubrania, język i prawa, a także, oczywiście - religię. W 1899 roku Niemcy usiłowali dogonić wiodących kolonizatorów i odkupili Mikronezję od Hiszpanii. Planowali rozwinąć produkcję kopry. Zachęcali Mikronezyjczyków do uprawiania palm kokosowych i pracy dla nowych kolonizatorów (rdzenni mieszkańcy niekiedy siłą byli przesiedlani ze swych wysp na plantacje).
Gdy wybuchła II Wojna Światowa, Niemcy opuścili Mikronezję, a ich miejsce zajęli Japończycy, którzy rozwinęli administrację i infrastrukturę w stopniu pozwalającym na aneksję wysp. W 1920 roku Liga Narodów przyznała im mandatem nadzór nad Mikronezją. Nowi kolonizatorzy chcieli stworzyć tu małą Japonię - przenieśli tu świątynie buddyjskie, szintoizm, gejsze i łaźnie publiczne. Centra administracyjne były zminiaturyzowanym odbiciem Tokio. Z czasem populacja Japończyków przerosła liczebnie rdzennych mieszkańców - ci zaś zaczęli być traktowani jako obywatele drugiej kategorii.
7 grudnia 1941 roku Japończycy zbombardowali Perl Harbor i zajęli Guam. W lutym 1944 roku Amerykanie zbombardowali najważniejszą bazę floty japońskiej na Pacyfiku - Lagunę Chuuk. W ciągu 2 dni zatopiono ponad 200 000 ton sprzętu. Baza przestała istnieć. Walki, które toczyły się w tym rejonie przez kolejne miesiące, spowodowały niemal całkowite zniszczenie infrastruktury stworzonej przez Japończyków. Wielu Mikronezyjczyków straciło życie, ale historia wydaje się o tym nie pamiętać.
Koniec wojny nie przyniósł Mikronezji końca okupacji - po Japończykach nadeszli Amerykanie. Marynarka Wojenna USA przejęła kontrolę nad wyspami i zamknęła granice przed odwiedzającymi. Wyspy Marshalla we wschodniej części Mikronezji stały się poligonem doświadczalnym w budowaniu potęgi nuklearnej Stanów Zjednoczonych. W latach 1946 - 58 zdetonowano tutaj 66 bomb. W 1947 roku Narody Zjednoczone utworzyły na Pacyfiku administrowane przez USA terytorium powiernicze, obejmując nim Chuuk, Kosrae, Pohnpei i Yap. Amerykanie założyli tu wiele baz wojskowych, uniemożliwiając innym uczynienie tego samego. W okresie tym Mikronezja pozostawała pod militarną kontrolą USA.
Chociaż zadaniem Amerykanów było przygotowanie Mikronezji do stania się niezależnym państwem, woleli oni coraz bardziej uzależniać wyspy od gospodarki, rządu, usług i pieniędzy płynących z USA. W 1965 roku zgodzili się na utworzenie Kongresu Mikronezji - wybranego spośród Mikronezyjczyków w celu decydowania o przyszłości wysp. Władza wykonawcza pozostała jednak w rękach amerykańskiego Wysokiego Komisarza. Wolontariusze z Korpusu Pokoju, przybywający na wyspy, spowodowali u Mikronezyjczyków dążenia niepodległościowe. W czerwcu 1978 roku Chuuk, Kosrae, Pohnpei i Yap głosowały za wspólną konstytucją, by wreszcie w 1979 roku stać się Federacją Stanów Mikronezji (FSM). W 1991 roku FSM została przyjęta do Narodów Zjednoczonych.