Ekwador
Ekwador to kraj, który swoją nazwę wziął od równika, na którym leży. Mimo swojej stosunkowo niewielkiej powierzchni, jest jednym z najbardziej zróżnicowanych geograficznie państw na świecie. Jest podzielony na trzy główne regiony, których oś stanowią Andy przebiegające z północy na południe. Po zachodniej stronie znajdują się niziny nadmorskie (Costa), po wschodniej górne zlewiska Amazonki, zwane Oriente. Wyżyny centralne utworzone są przez dwa pasma górskie - Kordylierę Zachodnią i Kordylierę Środkową, które rozdzielone są Wielką Centralną Doliną. Te górzyste obszary to Sierra. Czwartą krainą są Wyspy Galapagos, które oficjalnie należą do Ekwadoru od 1832 roku.
W Andach znajdują się liczne wygasłe wulkany (najwyższy Chimborazo 6310 m), a także wiele czynnych, należących do najaktywniejszych na świecie (np. Cotopaxi 5897 m lub Sangay 5230 m). W Ekwadorze często zdarzają się trzęsienia ziemi.
Ponad 50% powierzchni Ekwadoru pokrywają lasy; we wschodnim Ekwadorze wilgotne lasy równikowe, w Andach wiecznie zielone lasy liściaste, na wybrzeżu lasy suche; śródgórskie płaskowyże porasta trawiasto - krzewiasta formacja parámo i inne formacje trawiaste.
W Ekwadorze wyróżnia się dwie główne pory roku - suchą i wilgotną, ale pogoda znacznie różni się w zależności od regionu. Wyspy Galapagos i niziny nadmorskie pozostają pod wpływem prądów morskich - Wsteczny Prąd Równikowy powoduje gorące i wilgotne lato od stycznia do kwietnia, zaś od maja do grudnia rejony te pozostają pod wpływem zimnego Prądu Peruwiańskiego, który obniża temperaturę o kilka stopni i prawie całkowicie eliminuje opady. W Oriente panuje klimat równikowy z niemalże codziennymi opadami i wysokimi temperaturami. W rejonach wyżynnych największe opady rejestruje się w kwietniu, temperatury wahają się między 8°C a 20°C. Klimat Ekwadoru charakteryzuje się niespodziewanymi zmianami pogody i w ciągu jednego dnia można doświadczyć wszystkich pór roku.
Pełna nazwa kraju: Republika Ekwadoru
Stolica: Quito
Powierzchnia: 283 520 km²
Populacja: 12 mln mieszkańców
Ludność: 40% Metysi, 40% Indianie, 15% potomkowie Hiszpanów, 15% potomkowie ludności afrykańskiej
Język urzędowy: quechua, hiszpański
Jednostka monetarna: dolar amerykański
Religia: ponad 90% rzymskich katolików, reszta to różne odmiany chrześcijan
Zagrożenia zdrowotne: gorączka denga, żółtaczka, malaria, tyfus, wścieklizna, dyfteryt, niewielkie zagrożenie cholerą
Strefa czasowa: GMT - 5 godzin (- 6 godzin w stosunku do Polski).
Elektryczność: 120 V, 60 Hz
System miar i wag: metryczny
Głowa państwa: prezydent Lucio Gutiérrez Borbua
Ustrój polityczny: republika
Klimat: równikowy, w Andach górski z piętrami klimatycznymi
Jedzenie: potrawy serwowane w Ekwadorze są bardzo zróżnicowane i każdy, także wegetarianin, znajdzie coś dla siebie. Należy unikać mało uczęszczanych restauracji - najbezpieczniej jadać tam, gdzie jest dużo miejscowych, bo w takich miejscach jest na pewno smaczne i świeże jedzenie. Ekwadorczycy jedzą dużo ryżu, ziemniaków i kukurydzy, która występuje tu w kilku odmianach. Bardzo smaczne są zawiesiste zupy, do których podawany jest popcorn. Na śniadania jada się jajka w różnej postaci i pieczywo, a także świeże owoce. Odmianą może być kawa ze słodkimi bułeczkami, zwanymi humitas. Lunch (główny posiłek dnia) i kolacja wyglądają podobnie - zupa i danie główne, którym najczęściej jest kurczak lub wieprzowina (Ekwadorczycy jedzą dużo młodych prosiaków) z ziemniakami i warzywami, najczęściej gotowanymi. Bardzo dobre są także ryby i owoce morza, które dowożone są nawet w wyżej położone partie kraju niemalże zaraz po złowieniu. W ciągu dnia można przekąsić coś szybkiego - kanapki, pizzę, smażone banany z serem i wiele innych, kuszących smakołyków.
W Ekwadorze, podobnie jak i w innych krajach Ameryki Południowej, jada się świnki morskie, które są daniem stosunkowo drogim.
Nurkowanie
W Ekwadorze nurkuje się w zasadzie jedynie na Galapagos.
Atrakcje
Poza Wyspami Galapagos, które są obowiązkowym punktem programu dla nurków odwiedzających Ekwador, kraj ten oferuje także inne atrakcje. Po przylocie do stolicy, Quito, która jest jednym najładniejszych miast Ameryki Południowej, należy wybrać się na wycieczkę po starówce, która w 1978 roku została wpisana na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Do najciekawszych obiektów należy zaliczyć XVI w. klasztor Św. Franciszka, Plaza Grande, Pałac Prezydencki, Pałac Arcybiskupi, renesansową katedrę z XVI w., barokowy kościół La Compania z początku XVII w. Warto wjechać także na wzgórze Panecillo i podziwiać stamtąd panoramę miasta. Następnie należy udać się do półpustynnej doliny San Antonio de Pichincha, gdzie przebiega równik, i stanąć jednocześnie na dwóch półkulach.
Inną atrakcją Ekwadoru jest Aleja Wulkanów, czyli długa dolina biegnąca na południe od stolicy do miasta Cuenca. Otoczona jest dwoma pasmami górskimi, w których znajduje się 10 największych wulkanów. W dolinie jest bardzo żyzna wulkaniczna gleba. Mieszka tu połowa ludności Ekwadoru. Mieszkańcy niewielkich wiosek to głównie Indianie, których styl życia nie zmienił się prawie wcale od kilku wieków.
Warte polecenia są także odwiedziny w Cuenca, trzecim co do wielkości mieście Ekwadoru. Miasto to zostało ufundowane przez Hiszpanów w 1557 r. Ma piękną starówkę z kolonialną atmosferą. Ludzie tu żyjący są bardzo konserwatywni, więc trzeba pilnować, by zachowywać się i ubierać odpowiednio.
W zależności od czasu, którym dysponujemy, możemy wybrać się także na indiański targ w Otavalo, którego tradycje sięgają czasów preinkaskich. Niegdyś był to targ odbywający się tylko w soboty, teraz trwa cały tydzień, głównie ze względu na duże zainteresowanie przyjezdnych. Jest to doskonałe miejsce, by kupić oryginalne pamiątki i podejrzeć tradycyjne indiańskie stroje. Ponadto, warto poświęcić kilka dni na wycieczkę do prowincji Oriente, czyli do dżungli nadamazońskiej i wczuć się w życie tego najbardziej zróżnicowanego ekosystemu na Ziemi. W dżungli można spotkać szamanów i poszukiwaczy złota, pływać czółnem po dorzeczach Amazonki, wybrać się na bezkrwawe polowanie na anakondę.
Historia
Historia Ekwadoru z czasów preinkaskich w zasadzie nie istnieje, znana jest jedynie na podstawie dawnych legend. Najdawniejsze przekazy historyczne datują się dopiero na XI w n.e. Uważa się jednak, że azjatyccy nomadowie dotarli do Ameryki Południowej około 12 000 lat p.n.e. Do nich dołączyli Polinezyjczycy. Całe wieki ekspansji plemiennych, wojny i sojusze zapoczątkowały ród Duchicela, który z powodzeniem sprawował władzę przez około 150 lat, do czasu, gdy na te tereny dotarli Inkowie (około 1450 r n.e.). Pomimo żarliwego oporu, Inkowie podbili region, w czym pomogły im też strategicznie zawierane małżeństwa. Wojna o dziedzictwo nowego królestwa Inków osłabiła i podzieliła region tuż przed przybyciem hiszpańskiego najeźdźcy. Pierwsi kolonizatorzy wylądowali w Ekwadorze w 1526 r., Pizarro w 1532 r., siejąc terror wśród Indian przy pomocy koni i nowoczesnego uzbrojenia. Schwytano przywódcę Inków, Atahualpę, zażądano okupu, a następnie "osądzono" i stracono. W taki sposób zniszczone zostało imperium inkaskie. Obecnie na terenie Ekwadoru znajduje się tylko jedno niezniszczone osiedle inkaskie, a mianowicie Ingapirca na północ od Cuenca.
Podczas okupacji hiszpańskiej nie było bardziej znaczących powstań ludności indiańskiej, chociaż życie pod panowaniem najeźdźcy nie było łatwe. Hiszpanie rządzili kolonią z Limy do 1739 roku, a następnie przekazali władzę wicekrólestwu w Kolumbii. Ekwador był kolonią rolniczą, z wielkimi stadami bydła i uprawami bananów, na których miejscowi pracowali przymusowo.
Wraz z powstawanie kreolskiej klasy średniej rozpoczęły się dążenia do wyzwolenia spod panowania Hiszpanów. Niepodległość została w końcu uzyskana przez Simona Bolivara w 1822 roku. Pełna konstytucyjna suwerenność została osiągnięta w 1830 r. Od tego momentu historia kraju tworzona była przez rywalizacje i okresowe walki między wspieranymi przez Kościół konserwatystami a liberałami i socjalistami.
Przez ostatnie 100 lat zabójstwa i polityczna niestabilność wymuszały militarne interwencje, zaś wiek XX to częstsze panowanie wojskowych niż cywili. W 1941 roku Peru najechało Ekwador i zajęło większość terenów amazońskich. Nowa granica między dwoma krajami, wstępnie ustalona w 1942 r traktatem w Rio de Janeiro, została ostatecznie uznana przez Peru i Ekwador w 1998 roku. Obydwu krajom zależało na porozumieniu, bowiem utarczki odstraszały zagranicznych inwestorów.
Pomimo rywalizacji, konfliktów granicznych i sześciu prezydentów w ciągu sześciu lat, życie w Ekwadorze przebiegało spokojnie, aż do końca XX w. W celu zahamowania dewaluacji ekwadorskiego sucre, który stracił 75% wartości w przeciągu mniej niż roku, prezydent Jamil Mauhad podjął niepopularną decyzję "dolaryzacji" gospodarki, a mianowicie zastąpienia sucre dolarem amerykańskim w stosunku 1 USD = 25 000 sucre. Tysiące protestujących, włączając w to wielu przywódców niezgadzających się z neoliberalnymi politykami, okupowało budynki rządowe i zmusiło Mauhada do rezygnacji.
Wice prezydent Gustavo Noboa przejął urząd prezydenta 22 stycznia 2000 roku. Noboa był przedstawiany jako jeden z nielicznych uczciwych polityków w kraju, gdzie korupcja jest na porządku dziennym. Miał jednak niewielkie doświadczenie polityczne. W swoim pierwszym wystąpieniu oświadczył, że wypowiada walkę korupcji i zgodził się na dolaryzację.
W styczniu 2003 roku prezydenturę objął lewicowy Lucio Guiterrez.