Programy wyjazdów:
Ecolodge Nakari Village
Ecolodge Shagra Village
Ecolodge Wadi Lahami Village
W V w. przed Chrystusem Herodot napisał o Egipcie, że nie ma drugiego takiego miejsca na Ziemi, gdzie byłoby tyle cudownych rzeczy i tyle monumentalnych budowli. I niewiele się od tego czasu zmieniło - piramidy w Gizie, Sfinks, świątynie Luksoru, Dolina Królów, Abu Simbel to tylko niektóre z tych wielkich. Ale do Egiptu przyciąga podróżnych nie tylko dziedzictwo z czasu faraonów. W kraju tym widać wpływy starożytnych Greków, Rzymian i wczesnych Chrześcijan. To mieszanka kultur, różnorodność krajobrazów i warunków naturalnych.
Najważniejszym regionem Egiptu, określanym mianem wielkiej oazy, jest dolina i delta Nilu - wąski i żyzny pas ziemi, łącznie zajmujący ok. 3% powierzchni kraju i skupiający aż 98% ogółu mieszkańców kraju. Na zachód od Nilu rozciąga się Pustynia Zachodnia, stanowiąca część Sahary. Zajmuje ona 3/5 powierzchni kraju. Jest to obszar wyżynny, urozmaicony łańcuchami wzgórz, piaszczystymi płaskowyżami i niewysokimi progami czy zapadliskami takimi jak Al-Kattara. W obniżeniach tych bardzo często mieszczą się oazy (np. Fajum, Siwa, Al-Farafira). Na wschód od Nilu rozciąga się Pustynia Wschodnia, zajmująca 25% powierzchni kraju. Ma ona charakter skalistego płaskowyżu, od wschodu stromo opadającego ku Morzu Czerwonemu. Ten trudno dostępny teren przecinają głębokie doliny z okresowymi wodami - uedi. Półwysep Synaj to wysoka, skalista wyżyna, która w części południowej ma charakter górzysty. Tutaj wznosi się najwyższy szczyt Egiptu - Góra Św. Katarzyny (2637 m n.p.m.). Na południu wyżyna stromo opada do Morza Czerwonego, a na północy przybiera wygląd płaskiej, łagodnej równiny nadmorskiej.
W dolinie Nilu widać budowle z glinianych, niewypalanych cegieł, zielone pola ryżowe i trzciny cukrowej, na pustyni oazy z palmami daktylowymi i gorącymi źródłami, kolorowe bazary w dużych miastach, malownicze feluki i wielkie statki wycieczkowe na Nilu...
Niekłamaną atrakcją Egiptu jest Morze Czerwone, którego wybrzeża są trudno dostępne z uwagi na rafę koralową. Ta z kolei stanowi jedną z większych atrakcji turystycznych kraju. Nad morzem jest kilka kurortów typowo wakacyjnych, gdzie w luksusowych warunkach spędzają wolny czas głownie Europejczycy, ale można spotkać też Amerykanów, Japończyków, Australijczyków. Te miejscowości resortowe to doskonały punkt startowy do poznawania interioru - do Egiptu najtaniej jest dostać się samolotem czarterowym.
Pełna nazwa kraju: Arabska Republika Egiptu
Stolica: Kair
Powierzchnia: 1 mln km2
Populacja: 69,5 mln mieszkańców
Ludność: Egipcjanie, Berberowie, Beduini, Nubijczycy, a także Grecy i Ormianie
Język urzędowy: Arabski. Można bez problemu porozumieć się po angielsku, niemiecku, francusku, włosku, rosyjsku i bardzo często także po polsku.
Jednostka monetarna: Funt egipski (1 funt = 100 piastrów)
Religia: 94% muzułmanie, 6% chrześcijanie (Koptowie)
Zagrożenia zdrowotne: schistosoma (pasożyt żyjący w słodkiej wodzie - należy unikać kąpieli w Nilu!), malaria. Szczepienia przeciwko żółtej febrze są wymagane, gdy przyjeżdża się do Egiptu z obszarów zagrożonych tą chorobą. Zalecane jest także szczepienie przeciwko żółtaczce typu A i B.
Strefa czasowa: GMT + 2 godziny (+ 1 godzina w stosunku do Polski).
Elektryczność: 220 V, 50 Hz
System miar i wag: metryczny
Głowa państwa: prezydent Mohammed Hosni Mubarak
Ustrój polityczny: republika
Klimat: pustynny. Pustynie stanowią 96% powierzchni kraju. Północne wybrzeże Egiptu ma klimat śródziemnomorski. Deszcze są rzadkością i padają głownie na obszarze Delty. Średnie temperatury w Kairze w lipcu: 21° - 36° C, w styczniu: 8° - 18° C.
Jedzenie: Posiłki są celebrowane, szczególnie te wieczorne. Podstawą diety jest fasola, ryż, chleb typu pita, makaron i cała gama past z sezamu i bakłażanów. Bardzo popularna jest baranina, przyrządzana na wiele sposobów. W miejscowościach nadmorskich grzechem jest nie spróbować ryb i owoców morza, które podawane są tu w wielkiej obfitości. Kuchnia egipska jest egzotyczna, ale bardzo smaczna. Słodycze i ciasta są bardzo słodkie, ociekające wręcz syropami. Wiele wypieków jest na bazie miodu. Oczywiście, w miejscach licznie odwiedzanych przez turystów są restauracje podające dania ze wszystkich stron świata. Do posiłków pije się głównie wodę lub schłodzony napar z hibiskusa - carcade (w zimie - gorący). Wieczorem zapełniają się herbaciarnie. Herbata podawana jest z dużą ilością cukru i świeżą miętą. Kawa, parzona na sposób turecki, często mieszana jest z kardamonem.
Nurkowanie
Morze Czerwone jest jednym z najpiękniejszych i najchętniej odwiedzanych miejsc nurkowych. Spowodowane jest to doskonałą przejrzystością wody praktycznie przez cały rok, możliwością podziwiania bardzo urozmaiconej flory i fauny morskiej, m.in. dużych ryb pelagicznych oraz przepięknych formacji koralowych, jak również bliskością i dostępnością tego akwenu dla Europejczyków (zaledwie 4,5h lotu samolotem). To stosunkowo młode morze dopiero 30 milionów lat temu zaczęło wdzierać się pomiędzy Afrykę i Azję. Jego położenie na styku kontynentalnych płyt tektonicznych powoduje, że jest bardzo głębokie - średnia głębokość wynosi około 400 m., a maksymalna ponad 3000 m.
Praktycznie wszystkie nurkowania w Morzu Czerwonym odbywają się z łodzi, chyba że wybierzemy się do Dahab, w którym z uwagi na nieco odmienne warunki nurkuje się z brzegu. W Egipcie wiatr wieje przez około 300 dni w roku, co powoduje powstawanie prądów oraz mocne bujanie na łodzi (prędkość wiatru nierzadko dochodzi nawet do 6 w skali Beauforta, na szczęście łodzie zostały dobrze przystosowane na potrzeby nurków - są komfortowe oraz w miarę stabilne). Doskonała widoczność pod wodą dochodząca przeważnie do 30-40 metrów spowodowana jest prawie całkowitym brakiem planktonu, który wyjątkowo słabo rozwija się w Morzu Czerwonym.
Kolejną informacją istotną dla nurków jest temperatura wody. W Morzu Czerwonym często mieszają się wody powierzchniowe z głębszymi warstwami wód, jednak w bardzo ograniczonym stopniu występuje zjawisko skokowego obniżania się temperatury wraz z głębokością. Co oznacza, że nawet na głębokości 1000 m temperatura rzadko spada poniżej 20°C! Jakkolwiek nieprawdopodobne by się to wydawało, jest to sprawdzona wiadomość, bardzo pomyślna dla nurków technicznych, którzy chcieliby zanurkować głębiej. Przez cały rok temperatura wody jest o 2-3°C niższa od temperatury powietrza i waha się pomiędzy 20°C a 30°C. Tak więc, nawet w zimnie, nurkowanie w Egipcie jest czystą przyjemnością.
Na nurkowania w Egipcie wyrusza się z kilku miejscowości turystycznych; najpopularniejsze z nich to Sharm El Sheikh i Dahab (leżące na Półwyspie Synaj) oraz Hurghada (leżąca na kontynencie afrykańskim ponad 500 km na południe od Kairu). Ostatnio coraz chętniej odwiedzane przez nurków są również miejscowości takie jak Marsa Alam czy Port Berenice - znacznie mniej skomercjalizowane i mniej zadeptane przez turystów. Generalnie, czym dalej na południe, tym spokojniej. Jednak najciekawszą formą zwiedzania podwodnego świata jest bez wątpienia safari nurkowe. Już pięć dni na łodzi wystarczy, aby przeprowadzić dość dokładną eksplorację danego akwenu, np. północnej części Morza Czerwonego wokół Półwyspu Synaj (szczególnie godne odwiedzenia miejsca: Park Narodowy Ras Mohammed słynący z ciekawych formacji koralowych oraz dużych ławic ryb rafowych i pelagicznych, doskonale zachowany wraz z wyposażeniem wrak Thistlegorm, słynny kanion, łuk w Blue Hole). Równie ciekawe będzie safari na południe pozwalające dokładnie zbadać wyspy Brother Islands (gdzie z uwagi na mniejsze ilości nurków jest znacznie więcej ryb, również tych dużych pelagicznych, tak więc nietrudno tam o spotkanie z rekinem młotem, ogromną mantą albo ławicą barakud). Interesująca jest też południowa część wybrzeża Egiptu w okolicach Port Berenice, gdzie naprawdę nie spotkamy wielu innych nurków, bo jest to miejsce rzadko uczęszczane, za to możemy liczyć na przepiękne koralowce pod wodą oraz na spotkanie z ogromnymi ławicami ryb, takich jak tuńczyki czy barakudy. Nie powinno też zabraknąć płaszczek oraz rekinów.
Atrakcje
Poza nurkowaniem, w Egipcie jest mnóstwo innych atrakcji. Właściwie nie opłaca się tam lecieć na tydzień - 2 tygodnie to minimum, żeby poznać część atrakcji pod wodą oraz na lądzie.
Jeśli ktoś chciałby bliżej zapoznać się z historią Egiptu oraz zabytkami z czasów starożytnych, to na pewno warto wybrać się na kilkudniowy rejs po Nilu, w czasie którego można zwiedzić, m.in. Luksor wraz ze słynnymi Kolosami Memnona, Doliną Królów i świątynią w Karnaku oraz Tamę Asuańską. Kolejne żelazne punkty programu to wycieczka do Kairu, gdzie można zapoznać się z bezcennymi eksponatami w Muzeum Egipskim, obejrzeć z bliska piramidy oraz zadać zagadkę Sfinksowi.
Ci, którzy wybiorą się na Półwysep Synaj, nie powinni szczędzić trudu, by wejść na Górę Mojżesza, na której starożytny Prorok otrzymał ponoć 10 przykazań od samego Stwórcy. Warto także odwiedzić przy okazji pobliski Klasztor św. Katarzyny - najstarszy na świecie czynny nieprzerwanie klasztor chrześcijański, posiadający niezwykle bogaty zbiór cennych rękopisów. Ciekawa będzie również wyprawa do Kolorowego Kanionu, w którym podziwiać można formacje skalne występujące w niesamowitym bogactwie kolorów.
No i wreszcie wszystkich, małych i dużych, zachęcamy do odwiedzenia delfinarium prowadzonego przez Polaków - Dolphinelli, gdzie nie tylko można uczestniczyć w pokazie sztuk i popisów w wykonaniu tych sympatycznych ssaków, ale także popływać z nimi w basenie - będzie to na pewno niezapomniane przeżycie - delfiny naprawdę są bardzo kontaktowe i możliwość przebywania tak blisko nich to ogromna przyjemność.
Dla amatorów mocniejszych wrażeń interesująca będzie na pewno wycieczka w głąb Pustyni Arabskiej na quadach albo jeep safari połączone z podglądaniem życia Beduinów w ich wiosce.
To zaledwie te najbardziej "sztandarowe" spośród atrakcji Egiptu, a przecież jest jeszcze mnóstwo innych, mniej znanych albo bardzo subiektywnych. Przykładowo, wytrawnym podróżnikom polecamy wyprawę do oaz położonych daleko w głębi pustyni - już sama podróż po bezdrożach Egiptu będzie nie lada przeżyciem. Wszyscy powinni wybrać się na suk i spróbować wchłonąć trochę charakterystycznej atmosfery arabskiego bazaru, na którym sprzedaje się przysłowiowe mydło i powidło, spróbować przypraw i smakołyków egipskich, obejrzeć tańce w wykonaniu egzotycznych tancerzy, nie tylko powszechnie znany tanie brzucha, ale także taniec derwiszy, czy wreszcie wstąpić do lokalnej restauracji, zapalić z miejscowymi sziszę i wypić carcade...
Historia
Cywilizacja egipska przetrwała ponad trzy tysiące lat. Na przestrzeni wieków panowało trzydzieści dynastii egipskich. Później Egipt dostał się pod panowanie Greków, a następnie Arabów.
Historia Egiptu zaczęła się ok. 3200 roku p.n.e., gdy król Menes (lub Narmer) podbił Deltę (Dolny Egipt). Powstało wtedy zjednoczone państwo egipskie, a Menes został założycielem I dynastii.
Już w okresie wczesnego Państwa (ok.3000-2600 p.n.e.) król był bóstwem; duże znaczenie zdobyli także kapłani i kasta urzędnicza. Kapłani egipscy patronowali nauce. Znali astronomię, geometrię, technikę, medycynę. Poza tym wynaleziono kalendarz, w użyciu było pismo hieroglificzne, opanowano wylewy Nilu dzięki systemowi irygacyjnemu.
Egipcjanie wsławili się szczególnie znajomością pisma obrazkowego - hieroglifów. Przez całe wieki nie można go było odczytać. Rozszyfrował je dopiero w 1822 r. francuski uczony, Jean François Champollion.
W czasach największej stabilizacji (ok. 2600-2150 p.n.e.) powstały wielkie grobowce królewskie z kamienia w postaci piramid. Największa z piramid została wzniesiona w Gizie dla władcy IV dynastii - Cheopsa. Stało się tak dlatego, że Egipcjanie byli bardzo religijni i bogowie odgrywali w ich życiu niezwykle ważną rolę. Wierzyli również w życie pozagrobowe. Uważali, że zmarli odbywają podróż w zaświaty i żyją tam nadal w taki sam sposób, jak na ziemi. Tak więc według ich wierzeń faraon pozostawał faraonem, a chłop - chłopem. Dla ułatwienia bogatym wznoszono zdobione malowidłami grobowce, które miały odzwierciedlać ich bogactwo. Zmarłym pozostawiano w miejscu pochówku jadło i napoje.
W okresie Średniego Państwa (ok. 1980-1780 p.n.e.) stolica została przeniesiona z Memfis do Teb. W dolinie Królów powstały grobowce skalne, a w Karnaku i Luksorze imponujące świątynie i pomniki. Nastąpił także gwałtowny rozwój sztuki, rzemiosła i piśmiennictwa. Okres ok. 1570-1070 p.n.e. to złoty wiek Egiptu i czas ożywienia politycznego. Wojowniczy faraonowie, tacy jak Seti I czy Ramzes II, rozszerzyli granice egipskiego imperium aż po Eufrat.
W końcu jednak nastąpił zmierzch potęgi faraonów. W 525 roku p.n.e. Egipt stał się częścią imperium perskiego. W 332 r. p.n.e. został podbity przez Aleksandra Wielkiego. Grecka dynastia Ptolemeuszy rządziła Egiptem do 30 roku p.n.e. (śmierć Kleopatry), kiedy to Egipt dostał się pod panowanie Rzymu. Z kolei w 641 n.e. Egipt został podbity przez Arabów.
Obecnie Egipt to demokratyczne państwo, nastawione na obsługę turystów i dumne ze swojej bogatej przeszłości. Żaden z mieszkańców tego kraju nie chciałby być nazwany Arabem - przecież panowanie arabskie to zaledwie ostatni okres historii tego kraju - cóż to jest w porównaniu z tyloma tysiącami lat starożytnej kultury faraonów! Dlatego wolą, by nazywać ich Egipcjanami, mają silne poczucie własnej godności i odrębności swojej kultury.